Newsletter

Chirurgia stomatologiczna

1. Ekstrakcje
Ektrakcja jest niczym innym, jak usunięciem zęba. W naszych gabinetach wykonujemy ekstrakcje zębów mlecznych i stałych w znieczuleniu miejscowym.

2. Dłutowanie
Zęby ósme, zwane potocznie zębami mądrości niekoniecznie świadczą o intelekcie ich właściciela, za to więcej jest z nimi kłopotów i wynikających z tego dolegliwości. „Ósemki” wyrzynają się jako ostatnie z zębów (przeważnie około 15-30 roku życia), ale zdarza się, że do wyrznięcia nie dochodzi w ogóle („ósemka” zatrzymana), i jest to całkowicie naturalne. Zęby ósme są to zęby ewolucyjnie zanikające - wraz z rozwojem cywilizacyjnym i pojawieniem się żywności przetworzonej zęby ósme, potrzebne naszym przodkom, nam stały się zbędne. Innym powodem nie wyrzynania się zębów mądrości jest kształt szczęki i żuchwy, w których nie ma miejsca na wyrośnięcie kolejnych zębów.

Ósemki wyrzynające się w zbyt małej szczęce lub żuchwie prowadzą do stłoczenia pozostałych zębów, nachodzenia ich na siebie, uszkodzenia i próchnicy. Zęby ósme często są nieprawidłowo położone, mają nieregularne kształty, a także różną liczbę korzeni, przez co rzadko poddaje się je leczeniu (które byłoby utrudnione), a częściej ekstrakcji. O ekstrakcji zębów mądrości decyduje lekarz stomatolog na podstanie zdjęcia rentgenowskiego. Oczywiście, nie każda „ósemka” jest z góry skazana na usunięcie - jeżeli rośnie prawidłowo, jest całkowicie wyrznięta, posiada ząb przeciwstawny i nie ma próchnicy, nie ma też przeciwwskazań, by nadal rosła w jamie ustnej i brała czynny udział w procesie żucia pokarmów.

Usunięcie zęba ósmego jest wskazane lub konieczne w następujących przypadkach:   

  • brak miejsca na ósemki - istnieje ryzyko powikłań w postaci stłoczenia zębów w odcinku przednim oraz uszkodzenia zębów sąsiednich,
  • profilaktyczne usuwanie zębów mądrości - zgodnie z zasadą lepiej zapobiegać zawczasu, „ósemki” można usunąć profilaktycznie, zanim dojdzie do pojawienia się stłoczeń, czy próchnicy,
  • ósemka zniszczona próchnicowo - położenie „ósemek” w jamie ustnej sprawia, że dostęp do nich oraz leczenie są bardzo utrudnione, ryzyko powikłań po leczeniu endodontycznym ósemek jest na tyle duże, że bardziej rozsądne jest po prostu usunięcie zęba,
  • ósemki z nawracającym stanem zapalnym - wyrzynające się „ósemki” często powodują dolegliwości bólowe, stany zapalne, obrzęk, a nawet szczękościsk. Stany zapalne najczęściej spowodowane są rozwojem bakterii i pojawieniem się infekcji w obrębie płata dziąsłowego pokrywającego częściowo wyrznięty ząb,
  • usunięcie ze wskazań ortodontycznych - w przypadku gdy istnieje ryzyko powikłań w postaci stłoczenia zębów w odcinku przednim oraz uszkodzenia zębów sąsiednich, usunięcie ósemek jest zlecane przez lekarza ortodontę, jako zabieg poprzedzający założenie aparatu ortodontycznego,
  • ósemka zatrzymana całkowicie - ząb całkowicie zatrzymany w kości, istnieje ryzyko powikłań w postaci stłoczenia zębów w odcinku przednim oraz uszkodzenia zębów sąsiednich,
  • ósemka zatrzymana częściowo - ząb jest częściowo otoczony tkanką kostną, zazwyczaj nie jest widoczny w jamie ustnej, gdyż może być całkowicie przykryty dziąsłem, istnieje ryzyko powikłań w postaci stłoczenia zębów w odcinku przednim oraz uszkodzenia zębów sąsiednich,
  • brak ósemki przeciwstawnej - brak podpierającego zęba przeciwstawnego może powodować przemieszczanie się zębów w różnych kierunkach, z czasem prowadząc do kaleczenia dziąsła lub policzka,
  • torbiel zębopochodna - wypełniona płynem torbiel powstaje wskutek nieprawidłowego wzrostu zęba. Rośnie ona bardzo powoli, a z tego powodu, że przez długi czas może nie dawać żadnych nieprzyjemnych objawów - jest niezauważalna. Torbiel jest jednak bardzo niebezpieczna dla kości żuchwy, które w wyniku rozrostu torbieli słabną, robią się coraz cieńsze, a w efekcie mogą pęknąć.

3. Operacyjne usunięcie ósemki zatrzymanej, znane jako dłutowanie ósemki, zaczyna się od nacięcia i odsłonięcia dziąsła w okolicy usuwanego zęba, które częściowo lub całkowicie przykrywa koronę zęba przeznaczonego do ekstrakcji. Następnie zdejmuje się blaszkę kostną zapewniając dostęp do zęba. Zabieg odbywa się w znieczuleniu miejscowym, jest więc bezbolesny, jednak pacjent może doznać nieprzyjemnego uczucia rozpierania łuku zębowego. Zęby ósme, z racji swego nieregularnego kształtu i różnej liczby korzeni zazwyczaj usuwa się fragmentarycznie, w kilku mniejszych częściach, ale zdarza się, że można wyjąć ząb w całości. Rana po usuniętym zębie jest zszywana, a szwy zdejmowane są do 7 dniach. W pierwszych dniach po zabiegu pacjent może odczuwać dyskomfort, mogą pojawić się dolegliwości bólowe, obrzęk, trudności w spożywaniu pokarmów i wyraźnym mówieniu. Lekarz stomatolog podejmuje decyzję o przepisaniu antybiotyku w przypadku wcześniejszego stanu zapalnego zęba, on także decyduje o konieczności wypisania zwolnienia lekarskiego pacjentowi w przypadku silnych dolegliwości.

4. Resekcja
Resekcja wierzchołka korzenia zęba jest często ostatnim ratunkiem dla zachowania własnego zęba. Wskazaniem do wykonania resekcji korzenia zęba są nie gojące się rany i nawroty stanów zapalnych w tkankach przy korzeniu zęba, które nie ustąpiły mimo leczenia kanałowego lub powtórnego leczenia kanałowego. Resekcja polega na usunięciu fragmentu korzenia, który zawiera zainfekowaną część kanału korzenia.
Zabieg resekcji zazwyczaj rozłożony jest na trzy wizyty. Pierwsza z nich wiąże się z wykonaniem zdjęcia rentgenowskiego, na podstawie którego lekarz podejmuje decyzję o możliwym jeszcze leczeniu kanałowym lub przystąpieniu do resekcji. Podczas drugiej wizyty lekarz dokonuje nacięcia miękkich tkanek w okolicy korzenia, uzyskując dostęp do zęba, następnie dokładnie usuwa wszelkie zmiany w tkance, oczyszcza leczone miejsce i zakłada szwy. Resekcję wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, zabieg jest więc bezbolesny. Pacjent otrzymuje także receptę na leki wspomagające gojenie się rany. Na trzeciej wizycie szwy zostają usunięte, a miejsce po zabiegu jest skontrolowane pod względem prawidłowego gojenia się rany.

5. Hemisekcja
Hemisekcja jest to kolejny z zabiegów chirurgii stomatologicznej, dzięki któremu istnieje szansa na uratowanie własnego zęba, a dokładniej rzecz ujmując - połowy zęba.
Hemisekcja w najprostszych słowach, to usunięcie połowy zęba wraz z jednym z korzeni, w obrębie którego stan zapalny wywołał nieodwracalne zmiany patologiczne - pozostała część zostaje odbudowana protetycznie. Nieusunięta część zęba zostaje poddana leczeniu kanałowemu, po którym ząb otrzymuje uzupełnienie protetyczne w postaci wkładu koronowo-korzeniowego i korony. Hemisekcja dotyczy najczęściej dolnych zębów trzonowych, które uległy zniszczeniu lub złamaniu w wyniku próchnicy, czy urazów mechanicznych. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym.

Wskazania do wykonania hemisekcji:
• pionowe złamanie korzenia lub korony,
• głęboka próchnica,
• stany zapalne w obrębie korzenia niedostępnego dla narzędzi endodontycznych,
• wytworzenie się nieprawidłowego otworu kanału łączącego komorę miazgi lub kanał korzeniowy z tkankami przyzębia,
• duży zanik kości szczęk w obrębie korzenia zęba,
• inne.

Hemisekcja jest zabiegiem wykonywanym niezwykle rzadko, stosowanym jedynie w przypadku, gdy leczenie kanałowe nie przynosi pozytywnych rezultatów. U niektórych pacjentów istnieje ryzyko niepowodzenia zabiegu.        

Podstawowymi przeciwwskazaniami do wykonania hemisekcji są:
• choroba pacjenta, ogólny zły stan zdrowia,
• choroby przyzębia (np. paradontoza),
• nieprawidłowa budowa korzenia,
• powikłania w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonego leczenia endodontycznego,
• utrudniony dostęp do zęba.

6. Radektomia (radisekcja)
Podobnie jak hemisekcja, radektomia jest zabiegiem wykonywanym niezwykle rzadko. Radektomię stosuje się, gdy leczenie kanałowe korzenia zęba nie przynosi pozytywnych rezultatów, a zmiany zapalne w obrębie korzenia  wywołały nieodwracalne zmiany patologiczne. Radektomia polega na odcięciu całego chorego korzenia zęba, którego znaczne zniszczenie uniemożliwia skuteczną odbudowę. W zabiegu tym korona zęba pozostaje nienaruszona.

Wskazania do wykonania radektomii:
• pionowe złamanie korzenia lub korony,
• głęboka próchnica,
• stany zapalne w obrębie korzenia niedostępnego dla narzędzi endodontycznych,
• wytworzenie się nieprawidłowego otworu kanału łączącego komorę miazgi lub kanał korzeniowy z tkankami przyzębia,
• duży zanik kości szczęk w obrębie korzenia zęba,
• inne.

Podstawowymi przeciwwskazaniami do wykonania radektomii są:
•    choroba pacjenta, ogólny zły stan zdrowia,
•    choroby przyzębia (np. paradontoza),
•    nieprawidłowa budowa korzenia,
•    powikłania w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonego leczenia endodontycznego,
•    zbyt krótkie korzenie,
•    utrudniony dostęp do zęba.


<< powrót do listy